Para a que un día foi Monique.
Realizando unha escolla foi o ti o único que atopei viábel.
Gustaríame dicir como nas cancións que chegaches así sen avisar, pero desta vez no quixera utilizar tópicos.
O que si é certo é que te agardaba, aínda que eu mesma non o sabía.
A túa presenza foi un golpe visual, vin en ti o que eu sempre quixera ser, pero daquela non me chegara o tempo.
Precisaba encher un baleiro, e ti non te conformaches cun anaco e abarcáhesme toda por dentro.
Dúas caras dunha mesma moeda (merda outro tópico).
Disfruto facéndote rir ata as bágoas, miña nena, meu doce de brownie (as noces póñoas eu).
Sempre estou perdida, coma ti, pero semella que cando nos damos a man atopamos a luz ceo e sangue da patria, nazareno da nosa capacidade de sacrificio, as campaíñas ledas de mil máis un sorriso.
Atopamos, eu creo, un egoísmo compartido.
Lee la noticia de la fuente original...